Het nieuwe leven van een scooterheldin

't Is geen zicht, ik weet het, maar het rijdt wel fijn

Het einde van mijn verblijf in Indonesië nadert. Over enkele dagen zet ik terug voet aan wal in België. En ook al is mijn terugkeer slechts tijdelijk (4 volle dagen), het zorgt voor een laatste sprint richting eindmeet. Een‘heb ik alles gedaan wat ik wilde doen’-sprint. De meeste dingen die ik wilde doen, deed ik. Maar één ding, eenvoudigweg een scooter huren en zelfstandig rondrijden, neen, dat deed ik nog niet. Te bang. Altijd al geweest. Tot voor twee dagen liet ik mezelf rondrijden: achterop scooters en motorfietsen, in riksja’s en auto’s. En dat laten rondrijden is gemakkelijk, maar na een tijdje hoogst vervelend. Het maakt je zo afhankelijk. Ik doe de dingen het liefst zelf. Inclusief mezelf vervoeren. Maar die ingebakken angst, hé.

Rondreizen in een land als Indonesië is quasi onmogelijk zonder scooter. Hier waagt niemand het om als wandelaar gezellig langs straten te kuieren. Ze verklaren je voor gek, dat DOE je gewoon niet. Je huurt minstens een riksja, ook als je maar 100 meter verder moet, of nog erger: als je gewoon de straat wil oversteken. En als je geen scooter hebt, heb je hier minstens een rammelende roestige omafiets. Geen vervoer hebben is enerzijds zondig, anderzijds levensgevaarlijk.

En in de chaos van de Javaanse stad Yogja, je leest het goed, in deze chaos, wilde ik per se leren scooteren. Deftig ditmaal, want ik geef toe: een jaar of wat geleden kreeg ik mijn eerste voorzichtige scooterles op het eiland Ikaria (Griekenland) waar de straten leeg zijn en verkeerschaos à la Yogja niet bestaat. Heel makkelijk. Ik tufte enkele dagen rond, maar de angst bleef. Ik vond noch durf, noch evenwicht bovenop mijn Griekse scooter. Na mijn vertrek uit Ikaria, raakte ik geen scooter meer aan.

Yogja dus. Twee dagen geleden huurde ik een scooter, en vroeg het verhuurbedrijfje in kwestie om scooterles. Geen probleem. Anto, een getatoeëerde dertiger met een ex-vriendin uit Leiden en basiskennis Nederlands, gaf me de nodige instructies. Rechts starten en gas geven, links knipperlicht en claxon (belangrijk!), en altijd met twee handen tegelijk remmen. Niks aan. En toch. Anto achterop en ik rijden. Achteraf straatjes door. Links aanhouden. Links, links, links, links, stop. En opnieuw. Anto die bijstuurt. Anto die –gelukkig maar- de scooter in evenwicht houdt bij het nemen van mijn eerste haarspeldbocht. ‘Nu jij alleen’.  Ik hield mijn adem in.

Alleen reed ik de chaos van de hoofdstraten in. Na wat spastische manoeuvres overviel me een merkwaardig gevoel: de verkeerschaos leek zoveel kleiner. Nu ik er middenin zat, zelf deel werd van het verkeer, werd het onmenselijke grote gevaar heel klein. En mijn angst? Die verdween op slag.  De drie woorden van Anto ‘Nu jij alleen’ symboliseren dus het begin van mijn nieuwe leven als scooterheldin.

Diezelfde avond nog reed ik kris kras doorheen straten en oefende ik snelheid op de lekker brede ringweg (’s avonds bijna leeg, dus hier kan je met zware hand gas geven). Twee dagen later reed ik overheen bergen en dorpen en plantages naar zee. Een wondermooie rit van een uur of twee, drie. Alleen, ja, met slechts wat aanwijzingen uitgeschreven op papier (een map vond ik niet), en mijn Indonesisch-Engels woordenboekje. Wat een vrijheid! En ’s avonds weer terug. Onweer op mijn kop. Bliksemschichten en regenstormen. Maar geen paniek. Een scooter kan daar allemaal tegen. En ik ook.

Het dorre land - vulkaan Merapi

restanten van een huis

Samen met de uitgeweken Belg Patrick (antropoloog, humanitair crisismanager en specialist ter zake) en zijn vrouw Amy bezocht ik de vulkaan Merapi (torent hoog boven Yogjakarta uit). De laatste uitbarsting dateert van november vorig jaar, maar de catastrofale gevolgen slaan nog met geweld in het gezicht van elke nieuwsgierige bezoeker. In geen tijd werden hele dorpen van de kaart geveegd. Wat overblijft is een dor, levenloos landschap. Honderden slachtoffers leven nog in kampen en proberen wat geld te verdienen aan de ramptoeristen. Moeilijk om hier woorden voor te vinden. Laat de foto's het werk maar doen. 

Wie actief een steentje wil bijdragen via donatie, kan dat via Patrick of via mijn leraar acupressuur, Pak Moko. Zij werken actief met de slachtoffers en richtten SEPTIM op, of het Healing Institute waaraan ik studeerde. Het geld dat je doneert, gaat rechtstreeks naar de slachtoffers.

•  Patrick Vanhoebrouck, mobile  +62 81 28367 5281, e-mail:   jurus7@gmail.com

• Pak Agus Moko Pramusanto, mobile: +62 81 5688 9118, e-mail: septim.lpk@gmail.com

detail van bovenstaand huis

Amy en Patrick op vulkaanas. Diep onder hen: vergane dorpen.

En hoe steken we de rivier nu over?

waarschuwing: de grond onder je voeten is nog heet

zwartgeblakerd restant van wat ooit een fiere boom

drankjes voor ramptoeristen

restanten van wat ooit oerwoud

zicht op één van de kampen

Plastic Indonesia!

Wie Indonesië bezoekt, ziet plastic. Overal. In rivieren, in straten. Deze eend, die ik op een blauwe maandag fotografeerde, probeerde vruchteloos een plastic zakje te eten. In een vorig leven was dit roze plastic het omhulsel van een zoete appel (import uit China). Misschien hing de geur van appel er nog aan. Wat het ook zij, een halsketting was het resultaat. 

plastic & eend

eend &plastic

Snelcursus acupressuur in Java

Ik, 'guru' Moko, 'patiënt' Prajet

Na twee weken doelloos rondhoppen in Java, wachtend op een teken, op iets onbestemd, weet ik eindelijk waarom ik precies op dit eiland moest zijn, en op geen enkel ander. En waarom ik in deze stad moest zijn, en nergens anders. Yogyakarta of ‘Yogja’ trok me omwille van de gelijkenis met alle gesproken versies van mijn naam: Djowi, Gioia, Joy, Djo(wke) … en de gelijkenis met het woord ‘yoga’ en ‘joy’. Soit, het kan pure fantasie van mij zijn geweest, maar ergens diep vanbinnen was er magnetisme. En ik had gelijk. Voor de meditatieretraite bracht ik er enkele dagen door, en na de retraite keerde ik er terug. Voor drie weken dit keer. Dus Yogja is precies waar ik nu leef, studeer en blog. Slapen doe ik in een bescheiden babyroos huisje. En ja, ik heb er zowaar onzichtbaar gezelschap, want volgens ooggetuigen woe-hoe-hoet de geest van de oude eigenares er nog vrolijk rond. Gelukkig heb ik hier geen zintuig voor, en heb ik drie gekko's als wakende huisdiertjes. Schuin tegenover mijn deur, in de beschutting van rieten muren onder een asfaltdak, volg ik les in acupressuur, YinYang en yoga. Een puur intuïtieve studiekeuze. En ik zou Joey niet zijn als ik na mijn terugkeer in Yogja niet zou twijfelen: 'wat doe ik hier' en 'wat wil ik hiermee' en 'ik heb geen talent voor drukpunten en lichaamslijnen' en 'dit is te moeilijk' en 'ik heb geen goesting om anderen te genezen' en zo vreselijk voort, en zo vermoeiend verder. Maar ik heb doorgezet. ‘Sometimes things just settle the way they have to settle.’ Soms vallen de puzzelstukken gewoon als vanzelf in elkaar.  

Maar hoezo volg ik les? Ja. Klein verhaaltje:

De eerste week op Java werd ik overweldigd door de drukte, de chaos. Ik kon me niet focussen en ik voelde hoe ik langzaam afdwaalde van het pad dat ik volgde: yoga, meditatie, … op één of andere manier zag ik de tekens niet. Nergens vond ik yogalessen of -leraars, laat staan een rustige plek voor meditatie. (Tussen haakjes: pas later kwam ik erachter dat, in tegenstelling tot mijn verwachtingen, de Indonesiërs absoluut niet 'into yoga' zijn. Het zijn notabene wij, westerlingen, die nu stilaan yoga en de levensstijl die ermee gepaard gaat, aan hen aanleren!)

(Eveneens tussen haakjes: Indonesië is een land dat bol staat van allerlei soorten tekens: triljoenen reclameborden, affiches, plakkaten, wiebelende uithangbordjes en kleurrijke plastic prenten flitsen je tegemoet. Eén uithangbord voor elke milliseconde van je dag, voor elke trillling van je oog. Behoorlijk vermoeiend. En moeilijk om in dit overaanbod iets leesbaars te onderscheiden. Misschien zag ik daardoor de tekenen niet?)

Gelukkig viel mijn oog op een kleine krant, waarin ik zowaar de Engelse taal onderscheidde. Een advertentie van een duimtop groot: ‘Learn traditional Javanese Healing Therapy at SEPTIM Institute. Holistic acupressure and Jamu offered.’ Twee namen: Patrick/Hermi. En een telefoonnummer. Zonder verder nadenken draaide ik het nummer. Et voilà, the point of no return. Het nummer leidde naar de vrolijk babbelende stem van Patrick (een Belg). Hij introduceerde me in de school van Moko, mijn leraar acupressuur van vandaag. Moko spreekt 3 woorden Engels en ik 3 woorden Indonesisch, maar met gebaren en tekeningen zeggen we veel. Elke dag tel ik geduldig de wervels van nek of ruggegraat, zoek ik holtes tussen spieren, druk ik punten tussen vingers. En thank god for Amy, mijn Amerikaanse medestudente, die met engelengeduld vanuit het Indonesisch naar het Engels vertaalt. Zonder haar zou de hele cursus een complete warboel zijn. Voorbeeld: het Indonesisch heeft slechts één woord voor zowel 'been' als 'voet'. Idem voor 'arm' en 'hand'. Dus begin maar hé als de vertaling die je gebruikt erg wankel is: 'Ciwelan (=masseer) de hand' moet je dan lezen als 'masseer de arm' (of omgekeerd). Maar liefste Amy zorgt ervoor dat alles duidelijk blijft.

 

 

Amy, patiënt Prajet en Pak Moko

Moko Medicijnman (Jamu)

Als medicijnman is Moko wonderbaarlijk. Niet lang na mijn terugkeer van de 10-daagse meditatieretraite werd ik ziek. Vreselijke pijnen in maag en darmen. Spijsverteringssysteem gans overhoop. Moko: ‘Steek je tong eens uit’. En dan: ‘Oo-oo-oo yes, yes. Wind. Too much wind.’ Te veel wind dus in mijn lijf. (En hij had gelijk, want ik deed niet anders dan wind lossen). En als ik dan, op mijn buik gelegen, wachtte op verlossing, vloog ik eerst tegen het plafond van de pijn (drukpunten voor darmen liggen ergens in onderrug). Het overtollige water in mijn lijf (want dat had ik ook ‘too much water in body’), spoot er via mijn oogkranen uit. Een troostende kruidendrank (jamu) achteraf deed wonderen. En ja, ik voel me nu stukken beter. Nog wat slapjes, maar beter. Dankzij Moko's vingers en zijn jamu's.

Guru (=leraar) Moko in actie

I survived 10 days of silence

View from within my meditation cell:-)

Yes! I did it! I survived 10 days of total silence: no talking, no eye contact with the other meditators, no communication whatsoever. Wake up bell at 4 a.m. for 2 hours of meditation. Breakfast, rest. Then 3 hours of meditation. Lunchbreak. 5 hours of meditation in the afternoon. Dhammatalk in the evening (this means: watching a video and listening to Goenka’s jokes). Meditation again. Lights out at 9 p.m. The only voices we heard were those of the teachers, those of the 6 megaphones of the mosques downhill and the humming and singing of Goenka through the CD-player. And of course, our own voices inside. 

First thing I found out: JEEZ I’m a complete chatterbox. When everything around me growns silent, the voices in my head seem to multiply in presence and volume. It took me FOUR DAYS of intensive meditation to silence my mind. An unpleasant struggle. A big fight. But yes, after four days there it was… the silence. And behind this silence: ...  So finally, I found a way to master my own mind. 

Male and female strictly seperated

 Second thing I found out: when all the human voices around you are silent, you start to get aware of other ways of ‘being present’. You get aware of sounds, little gestures, movements. A little fart sounds like an elephant farting. A fork that drops on the floor sounds like churchbells in your ear. I, for instance, got irritated by a woman munching and crunching her food, while everyone else tried to be polite and silent. And yet another thing: Indonesian women of Chinese origin have the horrible habit of scraping their throats and noses every morning. The sounds these women make in the bathrooms … aaaaargh! Just makes you want to puke.

The last day of the retreat

Third thing I found out: if you spend ten days between 20 strange women, without communication, your mind starts to create personalities around their faces, their little habits, the way they walk, dress, sit, fart, snore, weep or sleep. Your mind creates ‘like’ and ‘dislike’. And what a surprise on day 10, when we all came out of silence (unwillingly, ‘cause silence grows on you, and in the end you don’t want it to stop)! Of course we didn’t match our minds’ fantasies. And after 10 minutes, all women were chatting away. Curtains were dropped, and also the men joined in.

Of course, there were many things more that I found out. But that’s private matter. Go and find out yourself. Vipassana retreats are held all over the world. Just check out their website: www.dhamma.org

To finish, a quote of Lord A. Tennyson. What he says about individuality is absolutely true!

In a letter to B.P. Blood, as quoted by William James, Lord Alfred Tennyson says:

‘A kind of waking trance –this lack of a better word- I have frequently had, quite up from boyhood, when I have been all alone. This has come upon me through repeating my own name to myself silently, till all at once, as it were out of the intensity of the consciousness of individuality, individuality itself seemed to dissolve and fade away into boundless being, and this not a confused state but the clearest, the surest of the surest, utterly beyond words –where death was an almost laughable impossibility – the loss of personality (is so it were) seeming no extinction, but the only true life.’

Pretty Woman in Pink: Joey goes Royal

Djoe and Pretty Woman

On the last day of the meditation retreat, I headed to the airport of Jakarta (north of Java), to fly back to Yogjakarta (south of Java). For sure, this retreat must have left some strong kind of aura around my head, because once I got out of the airplane, I stepped into the Indonesian version of ‘Pretty Woman’ (except for the male actor, not as handsome as Richard Gere).

A nice story, told in the order of events:

I asked the guy next to me in the airplane for some directions into Yogjakarta. I showed him the address of my house. ‘No problem. We’ll take you there.’ The ‘we’ turned out to be two old friends, visiting Yogja because they had to attend a wedding. So I stepped into their car. Huge car. With driver in front. One of them carried the Indonesian version of my name: Djoe. The other one pointed at himself as 'Wir'.

‘You are Joey, I am Djoe. So we should bring some joy into this day, no?’ And was it because of the similarity in our names, was it because of my wonderful meditation aura of was it because of my blond hair and blue eyes? Whatever may have been the reason, fact remains that I got onto a rollercoaster of events.

We drove to the oldest and most beautiful hotel of Yogja –The Phoenix Hotel- where I got pushed into a (hot!) shower to get ready for … a marriage party. While I enjoyed the luxury of the shower, Djoe and his friend Wir went to the hotels’ boutique (batik shop, verrrrrrrry expensive) and showed up again with two different batik blouses. ‘You try both and choose one. Or no, better take the pink one. Suits you best.’ So I did. I threw the pink batik blouse over my head. Silk. Unique piece. I couldn’t stop smiling. I had no say in all of this. I went back to the bathroom and regretted not to have any make-up or perfume or lipstick in my bag (I stopped using all of this two months ago). Whatever. Natural look should bring me through this wedding as well. 

‘Ready?’ Ready. 

‘Don’t you have any shoes?’ (I was wearing flip-flops). ‘Eh… No.’ (looking down at my curling toes, ashamed)

So we got into the car again. Rain was pouring down, but not to worry, umbrella’s popped up everywhere to make sure Mr. Djoe and his two followers wouldn’t get wet (it was in those little gestures that I noticed that Mr Djoe was a well-known and important man). The car pulled over at Mirota Batik, one of the biggest and most popular batik shops in Yogja. Djoe headed straight to the shoes department. Wir and I just hobbled after him, not knowing what to do. ‘Just follow Djoe’, Wir said. In the shoe department I got a pair of typical wooden sandals, with flowers painted on it. Finding a good pair of shoes was kind of a hassle since my feet are bigger than average Indonesian size (everything is so tiny here). ‘Comfortable?’ Yeah. Click-clack, click-clack, instead of flip-flop, flip-flop. Stylish! And again Wir and I hobbled and wobbled trying to catch up with Djoe, because Djoe was already wading through the shop again. Head high. Attitude of a king. 

Wir and Pretty Woman

Before I knew it, a shawl was thrown over my shoulders. A beautiful one. One that matched the blouse and the shoes (I must admit: this man had a good taste for clothes). ‘Nice?’ Yeah, nice. What to say more? But when Djoe started to climb the stairs to the jewelry department, I stopped him. ‘That’s enough. I don’t need jewelry. I’m ready for the wedding now.’ Clothes are one thing. Jewels are another. I don’t accept jewels from strange men. That’s way out of my line.

Of course we didn’t leave the shop without taking pictures. And in the end, this turned out to be my major activity of the evening: posing in pictures. Together with Djoe, of course, because this was his wish. It made me feel like princess Diana (and in a way I see some resemblance in the pictures, I have this royal style, don’t you think?). 

Royal style me

Happy uncle X and aunt Y

Bride and groom in the middle

 

The wedding in itself was a disappointing event. A heaven for the senses: splendid colors, fantastic smells, great food and drinks. But no dancing or laughter. Quite a formal thing. 

So after a while we got into the car again and said our goodbyes. Of course I got to keep the clothes and the shoes. And again I didn’t know what to say. First time that a thing like this happened to me. Must have been the meditation aura, I’m sure!  The driver took me straight to my little village house, where my teacher and some friends were waiting for me, and where I should have gone in the first place. 

Pink house for a Pretty Woman in Pink

My street

My livingroom at night time

Travelling through dreams

Just another nice little story. Enjoy.

Before I went into meditation retreat, I spent some time in Bandung city, and I was guest in the house of two wonderful people: Djoko and his wife Hartini. Indonesian, but with a heart for the Dutch language and history (they lived in Holland years ago).

While crossing their doorstep, I got struck by lightening. In some way or another, I entered an architectural masterpiece that I had seen before in … my dreams. Literally. I dreamt about this kind of house some years before. The colours are not exactly as how I remember it, but the structure of the house is more or less the same. Weird. Because I’m sitting and writing now in the middle of the house I’ve been dreaming of. And in a while I will go to bed and dream in the house I’ve been dreaming of. 

I read once in a book about dreams that if one dreams about a house, one dreams about oneself. So maybe these people –who grew from strangers to friends in a few days- carry within the same soul?  Maybe we share the same dreams? 

Everything connected

The house consists of a central kitchen, dining and living area. The main point of recognition was … the big tree (!) joyfully growing in the middle of the living area (with, of course, a large table in the middle). Around this central area: a number of bedrooms, studies, bathrooms, garage, atelier and prayer room. Everything connected. Djoko and Hartini (the house is her idea) created a wonderful atmosphere, light and space. A centred house. Breathing space. Djoko is a professional ‘breather’, so no wonder.

But what does it all have to do with me? I have no idea, yet. Except for one thing: one day my house will have a tree in the middle.

To be continued, this story about breathing, space, and moving space through breathing.

P.S. About the airplanes you see in the photos: this house is at the same time an atelier. Small airplanes are being built here every day. For professional use, usually for experiments and investigations (f.i. after a flood or earth quake).