Bali: a place to avoid!

Colorful Ubud market (flowerleaves), Bali

Bali schoolkids

From Colombo, Sri Lanka, to Denpasar, Bali. For all you fans of ‘Eat, pray, love’, whether it be book or movie, please forget the romantic picture you have in your head. Forget about Ubud, for this place really destroys whatever good vibes you have in your body! Surely the result of the worldwide success of ‘Eat, pray, love’. What I experienced was: an overload of female tourists –most of them over fifty- eager to find the perfect massage, detox treatment or creepy healer. In short: Ubud is an overcrowded, loud and expensive place. Too many restaurants, too many pubs, too much of everything and sure, large alarm bells were ringing constantly in my ears: get out of here, get out of here, get ouououououououououououououououout! But as I’ve always been rather stubborn and slow in understanding, I kept on hanging around. 

Bali woman cutting up chickens in market place

Me cooking Balinese food (Cooking course, Ubud)

 

A small summary of what I did: I paid way too much for the taxi ride from the airport, I paid enormous amounts of money for a Balinese cooking course, for a semi-professional full body massage, for a room with an unnecessary double bed and a cold shower, and for food and drinks. Okay, an example to give you an idea: 1 piece of pineapple will cost you 10.000 rupiah in Bali (if you bargain, you'll get it for 5000), in Java you get 3 (!) for only 2000. I think I made myself clear?

So I was told

Ubud is the place to be for yoga and meditation, so I was told. But during my short stay, the ‘Bali Yoga Festival’ was on, so this meant NO regular yoga lessons, unless I would pay for a festival ticket. But again, you don’t want to know the amount of dollars I would have needed for the special workshops.

Boat from Bali to Lombok: 4 hours of sleeping!

Indonesian ferry services:-)

So I decided to move on. I asked around for ‘quiet places’. Go to the Gili-Islands, so I was told. Okay, I thought, the Gili-islands, why not? Why not? Why not? Because: wrong again. The boat driver dropped me on the most terrible, loud and crowded little island you can imagine. Positive side to it: I met a Canadian girl, Julia, with whom I shared a room for some nights. The two of us had some fun (read: beach & party) on the island, but in general, no … not my cup of tea. The population of Gili Trawangan is of the smoking (marihuana), drinking (cocktails) and ‘happy mushroom’ eating kind… and I wasn't in the mood for this kind of happy shit.

Boat from Lombok to Gili Trawangan

Gili Trawangan beach (far end)

Gili Trawangan

Gili Trawangan

Added to all this: rainy days (instead of lovely sunny beaches, the pictures on this blog count for 1 sunny afternoon:-), mud and cold. After four days I quit, gave in, resigned, put my head down, had enough of it. I jumped onto the tiniest boat back to Lombok, and from Lombok the 4-hour boat brought me back into Bali again (sounds easy, but count a full day, it’s a long travel). In Bali I stayed a few days in Padangbai, hoping for the sun to shine so I could enjoy the (lovely&hidden&silent!) beach of Padangbai, but nope, no luck.  

So I decided to head for Java and dive into real city life...

Sri Lanka: blank + vrouw = porno

Galahad, sri Lanka

Nilambe, Sri Lanka

Galahad, Sri Lanka

Als westers reizigster in Cambodja voelde ik me ooit een wandelende geldautomaat, uitdelend aan de honderden bedelaars die je voor de voeten lopen. Lang heeft dat niet geduurd. Het enige wat ik nog uitdeel is een vriendelijke glimlach -en die wordt niet in dank aanvaard. Maar nooit eerder heb ik me een wandelend lustobject gevoeld. Tot nu. In Sri Lanka kleedde zowat elke man die me op straat passeerde, me met zijn ogen uit.

Upul, de manager-monnik van het Nilambe meditatiecentrum verklaarde het als volgt: de jonge mannelijke generatie kijkt graag naar westerse pornofilms en ze denken dat dat de realiteit is … dus: blank+vrouw=porno. Als je niet oppast gaan de mannen zich even afrukken naast je, heel gewoon in het openbaar terwijl je op een bankje voor je uit zit te staren (en dat zijn geen indianenverhalen maar gewoon realiteit).

Gelukkig had ik mijn ‘truc met de ring’. Aan mijn rechterhand droeg ik een gouden ringetje, stijl trouwring.  Op de vraag ‘You married Ma’m?’ hoefde ik gewoon ‘yes’ te zeggen en mijn hand op te steken. Kous af, man weg. Zelfs de andere mediteerders in het centrum (westerlingen) dachten dat ik getrouwd was… dat was niet meteen de bedoeling maar soit... enfin.

De Sri Lankaanse mannen liggen zelfs zodanig op de loer, dat wij, vrouwelijke mediteerders, aan strikte regels werden gehouden. Zo mochten we niet zonder begeleiding het meditatiecentrum uit (centrum is omgeven door thee- en peperplantages waar mannen-met-kapmessen zowaar aan de bomen groeien). Minimum vier vrouwen en één man, en dan mocht je gaan wandelen. Een vrouwengevangenis is er niks tegen. En het vrouwenblok had een chaperonne: Jeanne, oftewel een kromgebogen Londens graatmager heksje met een joekel van een scheve neus en dikke brilglazen, dat al twintig jaar in het meditatiecentrum woont en zich het naleven van de regels tot levensdoel heeft gesteld. Voer voor psychiaters. Een cartoonist zou blij zijn met zo’n figuur.

Let wel, het moet gezegd: een half jaar geleden heeft er zich een zwaar incident voorgedaan: jong westers meisje vlakbij het centrum verkracht en toegetakeld en sindsdien zijn de regels in het meditatiecentrum absoluut vrouwonvriendelijk. Zo mochten de vrouwen met Jeanne op wandel van 17u15 tot 18u… om te kijken naar een zonsondergang die zich pas om 18u15 voltrok… Dus heb ik af en toe de regels (en Jeanne) behoorlijk aan mijn laars gelapt. Dit werd door de manager-monnik Upul niet in dank afgenomen, maar kijk, ik ben ook maar een mens. En néén, ik ben niet verkracht of met messen bewerkt...

Na drie weken verblijf op de halve vierkante kilometer van het Nilambe Meditation Centre (Sri Lanka) ben ik weer de wereld ingestapt. Dat wil zeggen: twee dagen doorgebracht in Kandy, een stadje in de bergen, en daarna lange hete busuren richting luchthaven in Colombo. ‘Ma’m, Ma’m, look-look, Ma’m! Buy this, buy this, Ma’m! Taxi, Ma’m? Money for me, Ma’m?’

 ... zucht. 

Nu reis ik Bali en Java rond... foto's daarvan volgen later...

Enjoy the photographs of Sri Lanka...

zwarte peper

theeplantage en peperbomen

peperbollekes worden gekamd en gedroogd

arbeider theeplantage

verpleegster aan huis

 

Mediteren in Sri Lanka

Nilambe, Sri Lanka, zonsopgang 6u15

Nilambe, Sri Lanka

De voorbije vier weken in het Nilambe Meditation Centre, Sri Lanka, maakte ik geen reis doorheen een land, maar een reis naar binnen toe…  ontzettend boeiend, intens, warm en gelukkig. Ik voelde letterlijk mijn hart groeien. Zo enorm dat ik op sommige momenten dacht dat mijn hart uit mijn lijf zou springen…  

Het regime in Nilambe is niet zo strikt als ze laten uitschijnen… veel gefluister, verhalen bij de thee, delen van ervaringen in meditatie… dus de zogezegde 'totale stilte' was helemaal niet zo totaal...  

Simone aan onze 'kuti'

zonsopgang om 6u15

al tien minuten wakker (wekker 4u40, meditatie om 5u)

Mark met gekke hoed

schrijven aan een wankel tafeltje (Irene)

 

Reinhilde, Valentin, Robbie

Annemarie zegt 'yummie'

Annemarie & Monique, mijn favoriete zotte madammen

Enerzijds vond ik het ‘losse’ regime van Nilambe erg fijn, anderzijds een tikje teleurstellend, want zo geraak je met je meditatie tuurlijk niet ver. Maar de zin om hierin verder te gaan is er: voor april boekte ik een tiendaagse Vipassanaretraite in Java… en dat gaat een pak minder eenvoudig zijn. 

onze kuti's oftewel slaaphokken (betonnen bed + kokosmat)

Op wandel in de theeplantages

straatventer in Kandy

aan het meer in Kandy, vroege ochtend

in Galahad

mijn kamervriendjes de mieren

plaatselijke kapper, Galahad

detail kapperszaak: afstudeerfoto van de kapper?

Mediteren in Sri Lanka/Meditation in Sri Lanka

Somewhere close to Nilambe, Sri Lanka

For a few weeks I will be off line, off the world... meditating somewhere in Sri Lanka on the top of a beautiful mountain, with only the sounds of the forest (peacocks, squirrels, monkeys, birds, crickets) and the soft whispering of other meditators around me. No electricity, very basic `cells` to sleep in, vegetarian food and lots and lots of tea... See also www.nilambe.org for more information, for my daily schedule and some photographs.

Take care and I`ll write again soon. Promise.

Italië: Puglia!

Monopoli, uitzicht vanuit mijn B&B

Monopoli's oude haventje

Ostuni, 'la citta bianca'

Bari

(Sassi di) Matera, Basilicata

De nauwe straatjes van Bari

(Sassi di) Matera

Op aandringen van Nunzio, een vriend die in Rome woont, maar zijn roots in Puglia heeft, bezocht ik in februari de prachtige steden van 'La Puglia'. Uiteraard niet zonder van op afstand gegidst te worden door Nunzio zelf. Elke ochtend ontving ik via sms zijn instructies: 'Neem vandaag de trein naar Monopoli. Mijn goede oude vriend Enrico zal je daar opwachten en je een eerste rondleiding geven.' En zo gezegd, zo gedaan. Ik volgde braafjes de routes die Nunzio voor mij uitgestippeld had. En zo viel ik van de ene onbekende leidende hand in de andere. 's Avonds ontving ik dan weer een sms met de vraag hoe mijn dag was geweest, met alvast voorbereidende tips voor de volgende ochtend. En zo reisde ik een week van stad tot stad met mijn mobiele gids in de hand:-) Tijdens het weekend reden Nunzio en zijn vriendin Georgia zelf de zes lange uren van Rome naar Altamura (Puglia) om mij te laten kennismaken met familie en aanverwanten. Uiteraard werden die zaterdag alle ingeschakelde vrienden (mijn gidsen) verenigd aan een enorme tafel in een 'paardenvleesrestaurant' (en dit laatste moet je erg letterlijk nemen: hompen paardenvlees om 'u' tegen te zeggen).

Nunzio, mijn 'mobiele' gids

Romeinse virussen en RAI

De ziektekiemen die de voorbije weken volop slachtoffers maakten (volgens de laatste roddels verschijnt de helft van de werknemers niet), hebben ook mij (voor de tweede keer) te pakken.

Sinds eergisteren geraak ik het bed niet uit: geveld door hoge koorts, algemene malaise en een opgezette keel (ja, met aan de binnenkant dikke witte stippen op een rode huid, als was mijn keel een paddestoel). De symptomen zijn duidelijk: keelontsteking. Remedie: rusten, liters warm drinken, paracetamol-len en (honing)snoepjes zuigen. Dit laatste is broodnodig, want aangezien ik deze dagen beter niet rook (vermijd irritatie van de keel), heb ik iets ter vervanging nodig. Sabbel, sabbel, sabbel = het geluid dat op de vele momenten dat ik niet slaap, vanonder de lakens komt.

Het lastige aan ziek zijn, vind ik de verveling. Naar buiten mag ik niet (dat is me uitdrukkelijk verboden) en lezen of tv kijken lukt me niet, daarvoor is de hoofdpijn te sterk. Bovendien heb ik wat televisie betreft weinig keuze: de tv-shows die Mamma Alma dag in dag uit kijkt, zijn behoorlijk irritant. De Italiaanse versie van Big Brother kan er nog mee door, maar dan louter en alleen omdat Mamma Alma dan passioneel commentaar geeft op alle verbouwde lippen, facelifts en ballonborsten die zo typisch zijn voor het Italiaanse televisiescherm. Mamma Alma maakt er soms een sport van: dan zapt ze alle kanalen af op zoek naar opgespoten lippen (‘vandaag telde ik er 8!’), haarimplantaten enzovoort. Ik vraag me af of ze beseft dat dit nationaal en internationaal protest en bezorgdheid oproept. Ik verwijs hierbij naar het artikel vandaag in De Standaard Online - 'Vrouwen aan de vleeshaak. Kruistocht tegen overdaad aan sekssymbolen op de Italiaanse televisie'.

De Standaard Online - Vrouwen aan de vleeshaak

http://www.standaard.be/artikel/detail.a...

Op de Italiaanse televisie zijn vrouwen vrijwel alleen nog maar te zien als sekspoezen. Lorella Zanardo is een campagne begonnen om de ‘vernedering' van vrouwen aan de kaak te stellen. ‘Ik denk niet meer, ik doe.'

Nonkel Raiuno en tante Raidue

De meeste gezichten die in de Italiaanse praatprogramma’s verschijnen, beschouwt ze als ‘familie’. Hij of zij is altijd wel een vader, een moeder, een nicht of een verre tante van ... Ik geloof haar, want in een ver-ver verleden (Mamma Alma is er 79), zowel in de gloriejaren van RAI als lang daarna, werkte ze zelf achter de schermen van deze zender. 'Ik knipte en plakte voornamelijk films', zegt ze hierover. Voor een alleenstaande vrouw van haar generatie een goed verdienende job.  Nu zet haar zoon deze ‘familietraditie’ verder: hij heeft zich opgewerkt tot (camera)regisseur en programmamaker. Onderstaande foto's: genomen in het RAI-hoofdkwartier. Zonder pasje geraak je niet doorheen de controle, maar als langbenige 'volgelipte', hoge hakken dragende blondine met basketbaldikke borsten (zoals ik:-) geraak je overal!

Verveling dus, want daar ging het me eigenlijk om: ziek zijn is reuze vervelend. Ik suf, snirf en pleng liters vocht via luchtpijpen, neusgaten en oogbollen. Het liefst zou ik nu in Antwerpen zijn, met de zorg en aandacht van vrienden om me heen. Ziek zijn hier, in Rome, is een vrij eenzame, en strak gecoördineerde bedoening: mijn gastheer is van ’s ochtends tot ’s nachts het huis uit wegens overdaad aan job (dus het dagschema wordt voor de 2 zieken 's ochtends al bepaald:-). Het moet voor hem ook niet gemakkelijk zijn, buitenshuis werkdruk en binnenshuis TWEE gebrekkige vrouwen. Zo is er die jonge zieke vrouw (ik), en die oude 'gebroken' vrouw (zie andere blogberichten). Moeilijk voor hem -en pijnlijk voor ons- is (en ik citeer hem hier) dat zulke vrouwen 'niet genoeg lachen'. 

Lachen!? Jezus. En, ja. Want 'grimassen van pijn zijn te moeilijk te verdragen'. Allez vooruit, denk ik dan.

(wordt vervolgd...)